1:2:2:

Terapia chelatowa (chelatacja, EDTA)

Pomysł leczenia za pomocą chelatacji powstał w połowie XX wieku. Zakładano, że terapia chelatowa tj dożylne podawanie EDTA (kwas wersenowy) spowoduje odwapnienie blaszki miażdżycowej, co miałoby przyczynić się do cofania się zmian miażdżycowych.

Założenie to jest sprzeczne z obecną wiedzą na temat miażdżycy i nigdy nie zostało poparte dowodami naukowymi.

Terapia chelatowa w przeprowadzonych badaniach nie wykazała korzyści wynikających z jej stosowania w chorobie miażdżycowej.

Ponadto terapia chelatowa, a więc podawanie EDTA może doprowadzić, choć rzadko, do groźnych komplikacji – znacznego spadku poziomu wapnia w surowicy (tężyczka, zgon), a także do nasilonej niewydolności nerek.

Obecne stanowisko największych organizacji opiniotwórczych związanych z ochroną zdrowia w USA: AHA, ACC, FDA i NIH jest zgodne, i określa terapię chelatową jako pozbawioną jakichkolwiek dowodów naukowych przemawiających za jej stosowaniem.

Jak to często ma miejsce we współczesnym świecie, ośrodki „medycyny niekonwencjonalnej” propagują, że terapia chelatowa jest bardzo skuteczna, aby zarobić spore pieniądze, nie zważając na bezsensowność takiego leczenia i nie licząc się z możliwością groźnych powikłań.

Terapia chelatowa znalazła natomiast miejsce w leczeniu zatruć metalami ciężkimi - np ołowiem.

Podsumowując, obecnie terapia chelatowa nie jest zalecana w leczeniu choroby wieńcowej.

Piotr Bręborowicz, 2002-09-27
aktualizacja: 2008-05-16